Haiku

Evin önünde

güzel bir ağaç hazır

kalem, kağıt da!

11 Ocak

7:20'yi kıl payı kaçırdım. Bu bana ders olsun. Artık hızlı hazırlanıyorum diye ilk üç alarmda uyanmazsan böyle olur tabii. Eski bir arkadaşım "öğrenmenin yaylaları var" derdi. Bir konuyu öğrenirsin, örneğin araba kullanmayı, "ben bunu biliyorum, gözü kapalı yapıyorum" dediğin anda, ustalığın verdiği rahatlıktan kaynaklanan hatalar/kazalar meydana gelmeye başlar. Çünkü eskisi kadar dikkat etmemeye başlarsın. İşte benim başıma gelen de bu. 7:35 Bostancı motoruna binmek için diğer iskeleye yöneldim. Turnikedeki görevli 35 dk. sürdüğünü söyledi. Yalan. Bu arada motor, okul servisi gibiydi. İlk-orta okul, lise öğrencileri vardı. Teknenin solunda, masalı oturma grubundaki 3 kız, arkalarda bir yerlerde, değişik tonlamalarda horlayan amcaya bakıp bakıp kıkırdıyorlardı. Karşımda oturanlar ise kuzenmiş. Biri 5, diğeri 12. sınıf öğrencisi. Ufaklık etrafına bakıyor, büyüğü ders çalışıyordu. Defter kareliydi ama matematik defteri değildi. O kadar dikkat ettim, yine de tersten okuyamadım. Büyük olanına sordum ne zaman varırız diye, 8:10 dedi. O da doğru çıkmadı. 8:15'teki Kabataş denizotobüsüne yetişemedim. Neyse ki sabah saatlerinde denizotobüsleri pek sıkmış, 8:25'e atladım. Ekim'den bu yana binmiyordum denizotobüsüne. Artık Kanal24 açık değil TV'de, yaşasın. Gerçi CNNTurk de pek iç açıcı değil ama idare eder. Bazı yaz akşamları bindiğim seferlere denk gelen saatte dayanılmaz bir program oluyordu. Ekrandan uzak oturmayı başarıyordum ama tavan kaplamasına birer-ikişer metre arayla yerleştirilmiş hoparlörlerden kaçamıyordum. Okuduğuma yoğunlaşamadığım, içimden küfredip durduğum o günlerde, denizotobüsünde kulaklıkla müzik dinleyenlerin diğer toplu ulaşım araçlarından neden daha fazla olduğunu çözmüştüm.

Ah şimdi bir yaz günü 18:15 denizotobüsünde olsaydım, eve varıp, üzerimi değiştirip, denize koşsaydım. Bu yaz daha sık 18:15 seferini yakalamayı planlıyorum, evren duy sesimi!

Sabır

Sabırsız biriyim ben. Genellikle her şey çabucak olsun isterim. Reklam yazarlığı yaparken yıllarca üzerimde saatin değil adeta kronometrenin baskısını hissettim, belki ondandır. Ayrıca İstanbul'da trafiğin sürekli sıkışık olması, sürekli bir yerlere yetişme kaygısı da sabırsızlığımı büyüttü. Şimdi iyiyim aslında. Sabah-akşam vapurda görece uzun ama sabit bir ulaşım sürem var. İlk zamanlar içim daralır mı diye korkmuştum, neyse ki öyle olmadı. Okuyacak, yazacak, e-postaları kontrol edecek, denize bakıp hayallere dalacak vaktim oluyor.

Hazzı erteleme üzerine bir şeyler okumuştum bir yerlerde. Bu bir disiplin işi. Önce zor şeyi yapıp sonrasında kolayın/ödülün/rahatlığın hazzını yaşamak. Gelin görün ki insan doğası işin kolayına kaçmaya meyilli. Önce eğleneyim, zor kısmı sonra yaparım diyor. Oysa denilene göre, bu, görünenden daha büyük bir sorun. Ve hazzı ertelemeyi öğrenmek şart. Bu da kolay değil. Teselli olarak söylenen şey ise "unutmayalım, bir gecede kas geliştirilmez". Önümde uzun bir yol var, öyle anlaşılıyor.

Nereden geldim buraya... Pastanın kremasını sona saklamayı öğreniyorum. Yazmam gereken yazıdan sonra twitter'a bakmayı, önce Sait Faik'i değil sıkıcı İletişim Kuramı kitabını okumayı, ne kadar istesem de kendimi tutup birilerine telefon etmemeyi başarıyorum. Büyümek böyle bir şey sanırım. Aranıza hoş geldim!

Sislerin içinden

Dün akşam müthiş güzel bir sisle geldik. Havanın erken karardığı günlerden biriydi. Kınalı'dan sonra aniden sise daldık. Denizin üstüne konmuş bir bulutun içine girdik sanki. Etrafımız "hiçbir şeyle" sarıldı. Yolcular arasında bir hareketlilik oldu. Dışarı çıkanlar çoğaldı. Kaç metre ötemizi görmediğimizi bilmiyorduk. Mesafe kavramını yitirmiştik. Güvertede güzel güzel demlenen, GPS gibi bir abi vardı. Bir kaptan, bir de o biliyordu nereye gittiğimizi. Kulaç kulaç yerimizi tarif ediyordu. Kıyıya ait tek bir titrek ışık bile görmeden düdük öttüre öttüre vardık iskeleye. Eve yürürken nazladım, sevdim yeniden sisi, ne güzelsin diye...

Soyunma kabini

Vapur bizim soyunma kabinimiz. İstanbul'un dertlerini vapurda soyunup, giyiniyoruz.

Sonbahara Burgazada'da başlamak

Yok, böyle olmayacak, ben kalkıp bi' gün yerleşeceğim Buragazada'ya, olacağı o. Git-gel zor oluyor!

Bugün emlakçıya ev sordum, yıllık 8.000 TL'ye bir ev kiralamış, kaporayı almış. Elinde uygun bir ev yokmuş bana göre. Aslında 1.000 TL'ye dubleks bir ev var ama o da bana uymaz. Hadi kirasını çözdüm diyelim, eşyası, ısıtması-soğutması, temizlemesi dert olur. Şöyle nohut oda, bakla sofa bir yer edinmeliyim kendime...

Rüzgar serseme çevirse de ne ilham verici bir yer. Suluboya yapmak geldi içimden. Deniz gri-mavi, rüzgarla ara ara açılan bulutların arasından süzülen güneş ışığı, tekneler, martılar, vapurlar... Uzakta sislerin içinde Anadolu Yakası... Sait Faik boşuna yazmasaydım delirecektim dememiş. Burası adamı şair, yazar da yapar, ressam da...

Pazar sabahı Taksi-metrobüs-taksi-dolmuş ve 9.10'da Bostancı Denizotobüsü İskelesi. Sevgili Serap'la buluşma.

hiç bu kadar yazasım gelmemişti. uykudan gözlerini açık tutamaz ya bazen insan, ben de yazmadan duramam bu akşam. 29 harfim, binlerce seçeneğim var. sanki bir kurra torbasından çeker gibiyim ama. şansıma ne çıkarsa. zorunluluklar/raslantılar mesela. kelimelerin uçları amma derinlerdeymiş ya da... ve nasıl ince, görünmez bir iple, yok yok sicimle taa mağmadan tek çekişte... hem de kalbimi hop diye çıkarıp önüme koyar gibi. birden bire giysisiz kalmak gibi. çok acayip. kırılma noktası. iyi.

ayrıca kitapları da yiyesim var. bu ne iştah!

Geometri

Bir üçgenin iç acılarının toplamı nedir?

Ay ay ay!

bu gece yine
ilginç şeyler anlatıyor olmalı
toplamış etrafına yıldızları

2006

Göçmen kuşlar!

Göçmeyin demek istiyorum aslında. Ya da beni de götürün yanınızda. Yükseklik korkum var ama sadece binaların tepesindeyken. Uçmaktan korkmuyorum gökyüzündeyken.

Acaba yolculuk nereye? Yanınızda pusulanız, gaganızdan düşüremediğiniz anılarınız var mı? Unutmak istediğiniz şeyleri burada mı bırakıyorsunuz yoksa denizin üzerinden geçerken aşağıya atmak mı en iyisi? (B)alıkların hafızası zayıf neyse ki.

...

7 Eylül 2007