Günün Sorusu: "Hangi Denizin Çapası?"

Bugün, uzun bir aradan sonra bana bloga yazma hevesi veren bir gün geçirdim. Salt Ulus'un "Hangi Denizin Çapası" başlıklı Ulus Ankara Edebiyat Turu'na katıldım.

iPhone'un dediğine göre 12.247 adım atmışım. Bu adımların bin küsurunu Ulus Metro İstasyonu'ndan Tarihi Ankara Garı önünde kadar katettiğim, tarif sorduğum iki farklı kişinin "200 m" dediği, biraz önce Google Haritada 647 m. olarak ölçtüğüm mesafede atmışım. (Herkesin metresi 100 cm'den meydana gelmiyor belli ki:) )


Ankara benim için hâlâ yeni. Bugünkü yürüyüş, İstanbul'dan gelirken getirdiğim, saygıyla karışık "Cumhuriyet Başkenti" merakımı besleyen nefis bir yürüyüştü.

Sabahtan zaten niyetim vardı, dönüşte şiddetle Adil Han'a gitmek istedim. Ama işle ilgili başka bir programa katılmam gerekti ve maalesef "görev aşktan üstündü".

Anahtar kelime niyetine aldığım notlar şöyle:

Hakan Kaynar

Turan Tanyer

---

Barış Bıçakçı, Veciz Sözler

Cevdet Kudret, Altındağ

Claude Farrére (Cezmi)

Nahit Sırrı

Nazım Hikmet - Memleketimden İnsan Manzaraları

Roma Tatili - Audrey Hepburn, Gregory Peck - külahta dondurma - Roma dondurması

Gençlik Parkı - köprü (Boğaziçi Köprüsü)

Bizim Büyük Çaresizliğimiz

Behzat Ç.

Aşk Tesadüfleri Sever

Ankara'da geçen filmlerde kar yağar 

Aka Gündüz, Dikmen Yıldızı

Hüseyin Kıyar, Hisar'dan Ahmet

Şükran Yiğit, Ankara Mon Amour

Ayhan Gençgin, Gençlik Düşü

Ziraat Bankası, PTT Pul Müzesi (Eski Tekel) mimarı?

Kediseven Sok. (Gülbüldekzade Sok. Eski adı)

Samet Ağaoğlu, Süreyya Ağaoğlu 

İnci Gürbüz Atik, Anı, Goa Yayınları

Dr. Salih Ap. İrfan Şahinbaş

Eskiden bulunan Konforpalas - 1922'de kurulmuş ilk kütüphane - Melih Cevdet Anday, bodrum katında depo memuru

Posta Cad.

Yüzbaşıoğlu Ap.

Kürt Mehmet (Acem Mehmet) - Meyhane

Yeni Hayat Lokantası

Suat Derviş - Fahir Aksoy

Celal Vardar

Denizciler Cad. Bahriye Vekâleti

Büyük Öksüzce, Küçük Öksüzce Mah.

Yakup Kadri, Selma Hanım, 3 bölüm

IF

"If" bu aralar karşıma sıkça çıkıyor. "Impact Factor"u yüksek yayınlar arasında dolanıyorum. 

Bir de 3.5 yıldır ilk kez geçenlerde gittiğim şu If var.

Bakasana'dan Çaturanga'ya

Dizimi yere çarpmadan "bakasana"dan "çaturanga"ya geçmeye başladım. Bir hedefime daha ulaştım.

Ses

İç / Gece / Lodos:

Bazen rüzgarın sesi, denizin sesine benziyor.

Özlediğimden mi, benzediğinden mi, lodosun peşine takılan yağmurun sanki denizi getirmesinden mi... Bilmiyorum.

"Çiğdem çıkmış!"

Bugün Ulus'ta bir büfenin önündeki tezgahta karşılaştık. Hemen sevdik birbirimizi.

Sigarasını tüttürmek için kapı önüne çıkmış esnaftan biri, elimdeki çiçekleri görünce içerideki arkadaşına heyecanla seslendi: "Çiğdem çıkmış!" O zaman anladım durumun özel olduğunu... 

İstanbullular bilmez(miş), "baharın ilk günlerinde toplanıp demet hâline getirilen sarı çiğdemler, Ankara şehir merkezinde seyyar satıcılarca tüketime sunulur." (Wikipedia)

Gündönümü

20 Aralık Cumartesi günü, 108 güneşe selam yaptık. Yapabildim!

Başlarken 10 kişiden fazlaydık, bitirirken 10'dan az...

İlk maratonumda, 10 km koştuktan sonra duyduğum hazzın benzerini hissettim: Dopdolu bir başarmışlık hissi!

1, 2, 3 değil, tam 108!

Gündönümünden bir gün önceydi. Annem hastaneden çıkalı 3 gün olmuştu. Bir haftadır kendime ayırdığım ilk zaman dilimiydi, normal hayata döndüğüm ilk gün...

O güne kadar yaptığımız en "spritüel" dersti. 108'in öneminden bahsetti eğitmenimiz Yiğit Külahlı. Ama maalesef bu satırları sıcağı sıcağına yazamadığım için anlattıkları aklımdan uçup gitti...

Kalanlar...
Her hatırladığımda...
Bana yeter.

Namaste!

Hayattan zaman çalmak

Bu akşam 2 saatten fazla çalıştık. Akıttığımız terler, güçsüzlüğümüzün gözyaşları(ymış). :-)

Herkes çok iyiydi. 

Tek ayakla Çaturanga'da durmayı başardım. Hem sağ hem sol.

Bir sonraki hedefim Bakasana'dan Sopa pozuna geçmek.

Bazı pozları çok estetik buluyorum. Savaşçı hareketleri gibi... Veya yerde yapılan bazı burgulu hareketler.*

Nefes çalışırken, doğal akışta, veriş süremin alıştan uzun olduğunu fark ettim. Önce eşit, sonra 4-6, daha sonra 4-2(es)-8 yaptık. İlerlerken, hipnoza giden yola girdiğimizi düşündüm bir an.

Bazen poz uzun sürüyor (ya da bana öyle geliyor.) O sırada biz öylece duruyoruz; zihnimizi otomatik pilota alıyor, bedenimize komut vermek için komut bekliyoruz. Kaslarımız uzuyor veya sıkışıyor, mutlaka yoruluyor ve bu sırada içim(iz)den sessiz çığlıklar yükseliyor. Dayanmayı başarınca üstünlük bize geçiyor! Gelişiyoruz. 

Bu akşam yine güzeldi. Hayattan zaman çaldım.

Namaste!

*Edit: Estetik bulduğum ikinci pozla ilgili Yiğit Külahlı'dan bilgi geldi: Ardha Matsyendrasana

Konum

Ankara. Her yere yakın, herkesten uzakta.

"Practise makes perfect"

Yapamam sandığım şeylerin üzerinde çalışıp, tekrar tekrar deneyince yapabildiğimi gördüğüme seviniyorum. Birkaç hafta öncesine kadar benim için son derece zor bir poz olan  Bakāsana'yı yapabiliyorum. Sanki kendiliğinden oldu. Yumuşak bir geçişle yapamazdan yapabilir hale geldim. Dünya için küçük, benim için büyük bir adım.

Kayıp

Kaçmadı. Kayboldu. Uyku.